De eerste periode is voorspoedig verlopen. Tijdens de weekdagen werken wij van 9 tot 5 aan ons onderzoek. Helaas is het hier vroeg donker dus echt van de zon genieten kunnen wij doordeweeks doorgaans niet. De verloop van ons onderzoek kent toppen en dalen. Sommige dagen heb je echt het gevoel dat je iets bereikt hebt, andere dagen zijn minder bevredigend. Donderdag 3 mei hebben wij onze eerste afspraken gehad. De dame met wie we onze eerste afspraak hadden, een medewerkster van Sindipecas, de brancheorganisatie van auto-onderdeeldistributeurs, was erg vriendelijk en minstens zo behulpzaam. We hebben veel informatie van haar gekregen waar wij op verder kunnen borduren. ’s Avonds hadden wij onverwachts een afspraak met een potentiële distributeur. Deze afspraak stond eigenlijk gepland voor de dag erna, vrijdag. Zonder al te veel voorbereiding hebben we toch een goed beeld kunnen geven van het product en de toepasbaarheid. Resultaat: de man was enthousiast en wilde verder praten met onze opdrachtgever.

Naast de serieuze zaken is er uiteraard ook ruimte voor ontspanning en vertier. Onze week kent drie avonden waarop gezamenlijke activiteiten gepland staan: dinsdag commissieavond; woensdag mannen- of vrouwenavond; en op de vrijdag vindt een gezamenlijke borrel plaats. De eerste twee worden over het algemeen ingevuld met samen eten en wat er op de laatste gebeurt lijkt mij duidelijk. De gezamenlijke borrel van onze eerste vrijdag vond plaats in een discotheek waar een sambafeest gehouden werd. Even wennen maar uiteindelijk een leuke avond gehad. Het was de bedoeling om op tijd naar huis te gaan aangezien we de volgende ochtend vroeg zouden vertrekken naar Itajubá, een universiteitsstad in deelstaat Minas Gerais, waar een feest georganiseerd werd. De autorit, mogelijk gemaakt door Rodrigo, de buddy die had aangeboden ons mee te nemen naar het feest, duurde in totaal zo’n vier uur. Ondanks het feit dat ons voornemen om de dag ervoor vroeg naar huis te gaan totaal niet was uitgekomen was de vier uur durende rit alles behalve een straf. Voor het eerst sinds onze aankomst waren we buiten São Paulo en kregen we het echte Brazilië te zien. En dat was prachtig, echt prach-tig. We reden door de natuur, de bergen, kleine authentieke en karteristieke dorpjes, langs beekjes, meertjes en rivieren, al met al te veel om op te noemen. Net als de natuur was het feest prach-tig. We hebben ons ontzettend vermaakt op het festival. ’s Nachts geslapen in een studentenhuis en de volgende dag dezelfde rit terug. Ter afsluiting van het weekend het we met de groep een bezoek gebracht aan de wereldberoemde Skye Bar. Vrij prijzig, maar wel impressive. Vanaf het dakterras hadden we een uitzicht over de kolossale skyline van São Paulo. De foto in het album laat slechts een gedeelte zien van de uitgerekte skyline. Maar wel een mooie plaatje!

Donderdag 10 mei zijn we ’s avonds naar de voetbalwedstrijd gegaan van São Paulo F.C. tegen Ponte Preta, een club uit het nabijgelegen Campinas. Mijn buddy, Rubens Moura, had kaartjes geregeld voor de match. We wisten al dat het verkeer een in São Paulo een hel was maar het werd nog wel even benadrukt toen we met de bus naar Morumbi gingen. Morumbi is het stadion van São Paulo dat is gelegen in de gelijknamige wijk. São Paulo kwam al snel op achterstand. Om door te mogen naar de volgende ronde van de Copa do Brasil moest er nu minimaal met twee doelpunten verschil gewonnen wonnen. De eindstand was uiteindelijk 3-1. Een groot feest dus. Dat Brazilië het voetballand bij uitstek is kwam naar voren in de passie van de supporters. Al met al een hele mooie ervaring.